Epistemic Modesty

ஓசைபெற்றுயர் பாற்கட லுற்றொரு பூசைமுற்றவு நக்குபு புக்கென ஆசைபற்றி யறையலுற் றேன்மற்றிக் காசில்கொற்றத் திராமன் கதையரோ (4) அறையு மாடரங் கும்மடப் பிள்ளைகள் தரையிற் கீறிடிற் றச்சருங் காய்வரோ இறையு ஞான மிலாதவன் புன்கவி முறையி னூலுணர்ந் தாரு முனிவரோ (9) …says Kavi Chakravarthi. The mind boggles. Advertisements

Descend – Little Hesitant Steps

via Daily Prompt: Descend தயங்கித் தயங்கி அம்மாவின் கை பிடித்து மெதுவாகப் படி இறங்குகிறது குழந்தை. சீராகப் போய்க் கொண்டிருந்த காலம் சற்று தயங்கித் தயங்கி முன்னகர்கிறது. -முகுந்த் நாகராஜன் It seems next to impossible to translate a Tamil poem into English. The moment you try to translate one, everything good about it—structure, rhetoric, syntactic suspense, you name it—goes for a toss. And…

ஒரே நாளில்

ஒரே நாளில் நீ என் காதலை மறுத்த அதே நாள் மாலை எங்கள் தெரு சலவைக்கடை இடம் மாறி வெகு தொலைவுக்குச் சென்றது. இப்படி ஒரே நாளில் எல்லோரும் என்னைக் கை விட்டால் எப்படி? இத்தனை வருடங்களில் முகுந்த் நாகராஜனை சிலாகிக்காத கவிதை வாசகர்கள் யாரையும் நான் சந்தித்ததில்லை. And yet, Truth (the literary kind) is an underappreciated feature of his poetry.

Poetry bereft of Truth

சிறுவனாகப் பென்சில் சீவும்போது கசிந்த ரத்தம் உண்மையாக இருந்தது. இப்போது ஜாக்கிரதை உணர்வு வந்துவிட்டது வயதுடன். எஞ்சியது என்ன? காயம்படாத கைவிரல் நிஜம் கசியாத கவிதை. கல்யாண்ஜி Cautiousness that comes with age. And the resultant unscathed finger (and poetry bereft of truth). Tragic.